Nieuws uit de Monden

“De mensen die de eerste familie domeinen voor de eeuwigheid hadden aangelegd, waren zich nog niet bewust van de grote betekenis van wat ze hadden gedaan - ze keken gewoonweg met meer blijdschap naar de wereld om zich heen.”


" Het Nieuws uit de Monden komt uit het gebied de Drentse Monden. Dit is een bekend begrip voor de mensen in Drenthe en Groningen. De Monden zijn ontstaan tijdens de ontginning van het veen. Er werden zijkanalen gegraven die loodrecht op het Stadskanaal lagen. Deze monden dienden als afwatering en werden gebruikt voor vervoer. Langs de monden ontstonden dorpen die genoemd werden naar de dorpen ten westen hiervan richting de Hondsrug. Voorbeelden hiervan zijn 1e en 2e Exloërmond (genoemd naar Exloo) en Valthermond (genoemd naar Valthe).

Natuurlijk verwijst Nieuws uit de Monden ook naar onze monden die spreken. De monden van mensen die het Anastasiadorp Drenthe wensen te bouwen in deze streek. Dit willen we graag samen met jullie doen en in goed overleg met de mensen die al in de streek wonen. Wij hopen hierover nog vaak onze monden te roeren! "



Beste lezer,

Er zijn ontwikkelingen rondom Anastasiadorp Drenthe. Graag maken wij jou hier deelgenoot van. Een recente publicatie over ons Anastasiadorp Drenthe in HP de Tijd geeft ons nu de gelegenheid om opening van zaken te geven. Wij kunnen ons voorstellen dat de inhoud van het artikel van september 2018 , getiteld ‘trouble in paradise’ , vragen oproept.

De mooiste vorm die wij voor ons zien is volkomen transparantie te bieden door alle feiten beschikbaar te stellen. Wij nodigen jou daartoe uit om de voor jouw belangrijkste vraag (of vragen) te stellen. Met jou goedvinden kunnen we jouw vraag en ons antwoord daarop op de Website Anastasiadorp.nu plaatsen.

Via deze weg kiezen wij voor deze openbare dialoog omdat dit thema zo wereldwijd belangrijk is. Ook Megre benadrukt steeds het verschil tussen een waarachtig familiedomein en een ecodorp of whatever. Een helder besef van wat een Anastasiadorp dus wel en niet is, en waarom het nu (weer) bestaat op aarde, is heel wezenlijk.

In je reactie, die je kan sturen naar anastasiadorp@gmail.com kun je aangeven of wij jouw vraag mogen plaatsen en of daarbij jouw (voor)naam vermeld mag worden.

Dit is een uitgelezen manier om met jouw medewerking , in co~creatie , helderheid te scheppen over de droom van Anastasia en wie er gaat voor haar gedachtengoed:

Hieronder volgt het digitale verhaal van journalist Bert Nijmeijer zoals hij het aan ons schonk en in HP de Tijd liet afdrukken. We zien met veel plezier jouw respons tegemoet!

“Ze beseften nog niet dat ze met hun daden de Hemelse Vader grote vreugde hadden geschonken. Samen met de regendruppels zond Hij tranen van vreugde en ontroering naar de Aarde. Hij toonde zijn lach met de zonneschijn , en aaide steels, via de jonge boomtakken, Zijn kinderen, die opeens tot het besef van de eeuwigheid waren gekomen en tot Hem waren teruggekeerd.” (Boek 5 Wie Zijn Wij, blz 41).



Opmerking vooraf: Alleen de Deelschelanden groep heeft de concept versie van het HP artikel kunnen inzien en evt. aangepast vóór de uiteindelijke definitieve publicatie plaatsvond.

In Drenthe verrijst een zelfvoorzienend ecologisch paradijs – een Anastasiadorp, naar de new-age-bestsellerserie van een Russische zakenman. Inmiddels is de groep initiatiefnemers in tweeën gesplitst, terwijl er maar één stuk land beschikbaar is. Maar ze houden de moed erin. ‘We kunnen de aarde herstellen.’

tekst en beeld Bert Nijmeijer, uit de september 2018 uitgave HP de tijd

De kerngroep in de kring onder de appelboom

Dit veld hier, dit is het. Dit is het begin van wat Anastasiadorp Drenthe moet worden, of Buurtschap Deelschelanden, zoals het project nu heet. Ze hebben de boerenakker gerooid en bloemen ingezaaid, tot schouderhoogte opgekomen, nu vol in bloei. Ze hebben de natuur een handreiking gedaan, uitgenodigd: je mag weer, je bent welkom. Hier is het pluis. Hier pluist en stuift het weer.

We zijn het veld in gelopen vanaf de voortuin aan de Boermastreek, langs de Hondsrug ten oosten van Exloo: tuinartiest Ben Baak, oud-hoogleraar bestuurskunde Eric André de la Porte en Elmar Prinsen, effectenjurist van beroep. Ze behoren tot een kerngroep van pioniers die hier een ecologisch paradijs inricht, een tuin van liefde waarin mens, plant en dier elkaar weer in de armen sluiten.

De eerste vier hectare zijn aangekocht, alsmede een huisje aan de weg – een eerste voet aan de grond. Jan Kees IJspeert en Ingemarie Veelo, die daar net achter het huis bessen uitlazen, krijgen als eersten elk een hectare om te bewonen en bewerken.

In hun levensherfst laten ze huis en haard in Soest en Den Haag achter zich voor hun Drentse ecodroom, off-grid en ‘buiten de economie’. Ervoor in de plaats komt de overvloed die de natuur geeft, omdat ze er vrienden mee zijn geworden.

Hun leidsvrouw en bron van inspiratie woont in Rusland, in de bossen langs de rivier de Ob, Centraal-Siberië: Anastasia, een in het bos getogen – door het bos en de wilde dieren opgevoede ~ oervrouw. Volgens de overlevering werd ze geboren in 1969, maar ze is fris als de vroege lente.

Ze is een bosnimf (een ‘bijzonder fraai gedraaid vrouwspersoon’, De Standaard), een kluizenares en hygiënisch wonder, een natuurorakel met een plan voor de planeet, klinkend als de helderste waterval en schitterend als de zon in haar lange blonde haar.

Anastasia ziet alles en weet alles, bezit meer kennis dan de bibliotheken van Moskou en Sint-Petersburg samen, zonder er ooit een boek voor te hebben hoeven lezen. Haar boodschap aan de mensen is opgetekend door Vladimir Megre, een zakenman annex schrijver uit Novosibirsk, in de tiendelige bestsellerserie over de ‘Zoemende ceders (ook: rinkelende dennen) van Rusland’. Erin staan, in een voor kinderen te begrijpen stijl geschreven, de antwoorden op alle vragen die mensen zich stellen sinds ze rechtop gingen lopen.

De groep zingt: ‘Nu mijn dromen hier op aarde allen uitgekomen zijn, is de hemel nog veel blauwer, omdat wij nu samen zijn.’

Het beloofde land van Anastasia is een Russische Hof van Eden waar je met de wolven speelt, knuffelt met de beren en eet wat er vanzelf groeit en bloeit. Als Anastasia in haar vingers knipt, brengen de eekhoorns haar gepelde pijnboompitten.

De bewoners van het ecoparadijs zijn gezond, puur en onvoorstelbaar gelukkig. Dat vooruitzicht spreekt veel mensen aan. In Rusland zijn naar verluidt (en lastig te checken) al bijna vierhonderd Anastasiadorpen. Er zijn nederzettingen, of pogingen daartoe, in onder andere Australië, Canada en de VS.

Moet je kijken, wat een prachtige bloemen. Op het veld aan de Boermastreek staan Ben, Elmar en Eric te genieten in de zon, vlinders om hen heen, een glimlach op hun lippen. Er groeit korenbloem, bolderik, phacelia, met dikke hommels erop. Het is een biodivers feest, een gezoem en geritsel van beestjes en vliegjes. Vergelijk dat met het naastgelegen perceel, de graanakker van de buurman. Behalve graan groeit er niets, er vliegt geen vliegje. Dat moet anders. “We kunnen de aarde herstellen,” zegt Baak. Dit is, eindelijk, het begin.

De kiem van het Drentse Anastasiadorp ligt in 2005, in Den Haag. In de woning van Lex Veelo, dirigent van het Hofstads Jeugdorkest, en zijn vrouw Ingemarie vinden maandelijks bijeenkomsten plaats van een lezersgroep, aangeraakt door Megres Anastasiaboeken. De boeken gingen van hand tot hand, het verhaal van mond tot mond, er kwamen landelijke ontmoetingsdagen. Er werd contact gelegd met internationale Anastasiakringen.

Een ‘kerngroep’ van pioniers was in zijn zoektocht naar een vestigingsplaats van een Nederlands zingende-dennendorp uitgekomen in Drenthe, Nederlands Siberië volgens sommige Randstedelingen. De gemeente Borger-Odoorn was in 2010 een Cittaslow-gemeente geworden, een internationaal keurmerk voor een prettig levenstempo. In de Structuurvisie uit hetzelfde jaar zei Borger-Odoorn te streven naar een kleinschalig ecodorp binnen de gemeentegrenzen. Anastasiadorp kwam als geroepen.

De groep vormde werkgroepen, bekwaamde zich in stro-leembouw, organiseerde een festival waar wel driehonderd bezoekers kwamen. Ze kampeerden op Camping Exloo, nog geen land in zicht, maar alvast in de buurt. Lex Veelo zou de realisatie van zijn droom niet meemaken. Hij overleed in 2012 in Tatarstan, Rusland, na de bruiloft van een groepslid. Op de viering van zijn leven in Odoorn droegen de bezoekers vrolijke kleren. Bij hun voordrachten werd een eierwekker op drie minuten gezet.

Eric André de la Porte en Ben Baak op het perceel

Na jaren zonder veel vooruitgang, waarin veelvuldig de vraag rees ‘wat Lex zou hebben gewild’, kwam er in 2017 plotseling een doorbraak met de aankoop van twee percelen aan de Boermastreek, waarvan een met een vervallen boerenhuisje erop, tijdelijk bewoond door de ontslagen schaapherder Jos. Jos en zijn levende have vertrokken, de caravan van Ingemarie werd verplaatst van de camping naar het achtererf. De kerngroep belde met zelfgebakken appeltaart aan bij alle buren.

Op een donderdag in de eindeloze zomer van 2018 zitten ze in een kring onder de appelboom in de voortuin. Nienke, de vrouw van ex-hoogleraar André de la Porte, dopt doperwten, Jan Kees IJspeert speelt gitaar. De groep zingt: “Nu mijn dromen hier op aarde allen uitgekomen zijn, is de hemel nog veel blauwer, omdat wij nu samen zijn.” Af en toe rijdt er een auto voorbij, karren met gereedschap, ladders en machines. Dan zwaait de hele groep.

De weg naar het Drentse Anastasiadorp is lang, smal en grillig. Een zaak van de lange adem. Er zijn beren op de weg, waar je volgens de leer niet bang voor hoeft te zijn, er zijn valkuilen om van te houden. Maar geduld is niet iedereen in gelijke mate gegeven. Ook pioniers worden ouder, en voorlopig groeien er slechts bloemen op de plek waar hun toekomst ligt. Het paradijs is nog ver.

In november vorig jaar, ten tijde van de aankoop van het tweede perceel, stond er in het Dagblad van het Noorden een artikel over het op te richten Anastasiadorp. Het landde in de Boermastreek niet overal even goed. Omwonenden sloegen aan vanwege de komst van het onbekende vlak bij hun achtertuin.

Eric en Nienke André de la Porte stonden eerder in HP/De Tijd, in een artikel over hoogleraren die in kabouters en andere ‘natuurwezens’ geloofden. André de la Porte had zich van zijn werk op de universiteit losgemaakt. Alles goed en wel met de bestuurskunde, maar natuurwezens kwamen hoegenaamd niet in het verhaal voor.

Het besef dat er meer is tussen kniehoog en aarde wordt waarschijnlijk niet overal in de buurt gedeeld. De realisatie van het dorp is pril en kwetsbaar, zegt Nienke, in de tuin onder de appelboom. Ze doen niets meer met natuurwezens, zegt ze. Of erg weinig. “Het is belangrijk dat mensen zich prettig gaan voelen met ons.” Dat vindt Eric ook. Maar je hoeft dingen niet te ontkennen.

“Onze ervaring is dat alles een bewustzijn heeft.”

“Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt,” zegt Ben Baak, “dat als je van twee geraniums er één steeds uitscheldt en de ander complimentjes geeft, de eerste wegkwijnt en de tweede opfleurt.” André de la Porte legt een hand op een vruchtdragende pruimenboom. “Deze boom ging bijna dood.

Hij heeft van mijn vrouw heel veel liefde gekregen.” En moet je nu die pruimen zien.

In de Anastasia-gedachte krijgen participerende ‘families’ elk een hectare grond die ze – in co-creatie met de natuur – ontwikkelen tot een ‘Ruimte van Liefde’. Het is een hoorn des overvloeds, meer dan zelfvoorzienend. Elmar Prinsen heeft thuis in Twente ook zo’n familiedomein. Je gaat het zien als je het doorhebt. “Dat de vogels dooreten als je naast ze zit, een plant even zijn geur afgeeft als je langsloopt. De zon je door de wolken even groet.”

Liefde en aandacht voor de dingen. Wie goed doet, goed ontmoet. Onderweg naar het paradijs is elke stap de moeite waard. Op weg naar de Drentse Anastasiagroep nam ik aanvankelijk, zo bleek, de toeristische route. Die voerde langs Johan Peter Teunissen en een rijtjeswoning in Musselkanaal. Ik had de voicemail ingesproken van een telefoonnummer dat de de website Anastasiadorp.nu vermeldde. ’s Avonds om half elf ging de telefoon. Een onbekend nummer, ik nam niet op. Iemand deed er vrij lang over om een bericht in te spreken.

“Dag Bert, met Johan Peter en naast mij Annelies van de kerngroep van Anastasiadorp punt nu,” hoor ik de volgende morgen. “We bellen je terug op dit tijdstip, het is half elf op 3 juli 2018. We bellen vanuit Musselkanaal, op de Geraniumstraat 34. Daar hebben we in de buurt van het terrein nu een uitvalsbasis gehuurd, een woonhuisje, een rijtjeshuis waar ook wel leuke dingen gebeuren.

We zijn bereid om je bij te praten over de ontwikkelingen.”

Johan Peter, zo bleek, was door de kerngroep op een zijspoor gemanoeuvreerd, of zoals hij het zag: zij hadden zich afgescheiden, hij en een paar getrouwen waren nu de kerngroep. Van hen was Anastasiadorp.nu. De oude groep had Anastasiadorp.nl offline gehaald. Hoe dan ook waren er nu twéé groepen, die het elk hadden voorzien op het Drentse paradijs. In Borger-Odoorn is plaats voor één zo’n dorp, voor één groep.

Vorig jaar was Teunissen met enkele ‘jonge mensen’ naar een Anastasiafestival in Duitsland gegaan, vertelt hij. Bij terugkomst bleken de verhoudingen aan het thuisfront te zijn gewijzigd ten faveure van ‘oude mensen’ met ‘oude ideeën’, terwijl de jonge mensen met ‘nieuwe ideeën’ rond Johan Peter (1958) het nakijken hadden.

Na escalatie op een vergadering in oktober was er voor hem en de nieuwe mensen geen plaats meer in het paradijs. Dat kan natuurlijk niet. “Je kunt iemand niet uit zijn droom zetten.”

De Geraniumstraat in Musselkanaal ligt in een buurt met te slopen huizen. Aanwezig in het ‘kernkristalhuis’, zoals ze het noemen, zijn Annelies, een Brabantse die ‘vastzat’ maar in de Anastasiadroom een nieuwe bestemming heeft gevonden, en de blootsvoetse mensenvriend Pauluz. Johan Peter komt uit Delfgauw, bij Delft, woonde overal en nergens, waaronder Drenthe, is daar waar hij ‘moet zijn’. “Nu ben ik terug om Drenthe te herstellen.”

Op een filmpje op Dumpert is te zien hoe Johan Peter door een motoragent van de weg wordt gehaald. Die probeert rustig te blijven als Teunissen een zelfgemaakt rijbewijs van de planeet Mahabharata toont. Zijn voertuig blijkt niet verzekerd. “Wie bent u, en wat betekent dat?” vraagt Johan Peter. “Dat betekent dat u niet verder kunt rijden.”

Op een ander filmpje springt hij in pek-en-verenpak in het water bij het Gerechtshof in Leeuwarden. Hij moet vaak naar de rechter om zijn betrokkenheid bij de Reünie van Vrije Mensen, ‘soevereine’ mensen die niet willen wat iedereen moet. Johan Peter zit in veel netwerken van mensen die met hem ‘resoneren’. Naast Annelies komen Mike en Alma wonen, eveneens Vrije Mensen met belangstelling voor het Anastasiadorp.

We rijden naar de Boermastreek, tien kilometer verderop, over smalle wegen die hier kaarsrecht door het landschap gaan.

We stappen uit, ademen diep in: heerlijk! De bloemen, de klaver. “Alles juicht en is blij.” Door het hoge gras, langs bessenstruiken, aalbessen, frambozen. Johan Peter, Annelies en Pauluz eten aandachtig. “Dank je wel, plantje!”

We hebben net een rondje om het huis gelopen, aangekocht door de kerngroep, als Jan Kees IJspeert het erf komt opgereden, in een Xantia. Johan Peter wil omhelzen.

Afgesplitst: Pauluz, Johan Peter Teunissen en Annelies

“Bestaan we nog? Heb je hulp nodig?” zegt hij. Jan Kees heeft geen hulp nodig. Hij wil ook liever niet omhelzen. “Jij werkt graag alleen hè?” zegt Johan Peter.

In de boeken over Anastasia leidt het één met opmerkelijk gemak tot het ander.

Vladimir Megre (1950) loopt halverwege de jaren negentig van zijn handelsschip, afgemeerd aan de oevers van de Ob, het bos in en treft daar de wonderschone, twintig jaar jonger bosvrouw. Het klikt meteen geweldig. Ze neemt de zakenman mee naar waar geen mens komt en geeft hem onder meer twee kinderen en stof voor tien bestsellers.

Bijzonder aan de filosofie van Anastasia is de combinatie van een radicale ecologie – van onze verdorven wereld terug naar de natuur, naar het paradijs – met traditionele opvattingen over de verhouding tussen man en vrouw, ongeveer zoals een Siberische zakenman van 1950 erover zou kunnen denken. Er is één foto van haar, behalve Megre heeft bijna niemand haar gezien. Zoals ze zelf zegt: “Ik besta voor wie ik besta.”

Met Johan Peter is niet goed samen te werken. De groep heeft hem verzocht ‘zijn eigen weg te gaan’.

Ze wilden geen gewoon ecodorp, zeggen beleidsambtenaar Henk Brink en wethouder Freek Buijtelaar van de gemeente Borger-Odoorn, op het gemeentehuis in Exloo. Ze wilden iets unieks, uniek voor Drenthe, uniek voor Nederland. “We zijn een dynamische gemeente,” zegt Brink.

“Dat blijkt uit ons ‘ja, mits’-principe.” Het zijn geen doorsnee types die neerstrijken aan de oevers van het riviertje de Hunze, dat hier in de gemeente begint. “Maar iets wat anders is, kan best interessant zijn,” zegt wethouder Buijtelaar.

De gemeente praat met iedereen. Met de Boermastreek, die wil weten wat voor buren ze krijgen. Met Johan Peter Teunissen.

Met de groep Elmar Prinsen-Ingemarie Veelo. De laatste heeft de middelen om verder te komen. De groep maakt zelf een bestemmingsplan. Hun dorp mag maximaal dertig hectare groot worden. Wat ze verder willen geloven, moeten ze zelf weten, zegt Buijtelaar. “We zijn heel benieuwd hoe het afloopt.”

Aan de Boermastreek spuit de overbuurman met een zware, lawaaiige tractor met tientallen meters brede spuitarmen zijn verdelger over zijn aardappels uit. Dat is niet goed, maar hier, in de kring onder de appelboom, is het fijn. We eten groentesoep. De groep zingt, bij vlagen overstemd door het landbouwgeweld aan de overkant.

Ja, Jan Kees voelde zich overvallen door Johan Peter en de zijnen, die hier zomaar op het erf stonden. “Dat soort dingen permitteert Johan Peter zich dus,” zegt Bodhi Akker, die optreedt als woordvoerder van de groep. Met Johan Peter is niet goed samen te werken. De groep heeft hem verzocht ‘zijn eigen weg te gaan’, zoals anderen, eerder, helaas niet verder met hen mee konden.

Eric en Nienke André de la Porte nemen afscheid van hun mooie huis in Ootmarsum voor hun groene, zelfvoorzienende droom hier op de flanken van de Hondsrug. Ingemarie gaat eerst in de caravan wonen, haar huis in Den Haag staat te koop. “We doen dit niet voor onszelf, maar omdat het dorp opgericht moet worden,” zegt ze. Het is een stip, een zonnetje van positieve energie dat het omliggende land verwarmt.

We zingen: “De gevoelens van ons samen stromen uit naar de natuur. Om een paradijs te scheppen hier op aarde rein en puur.” De wind ruist tevreden door de bomen, de vogels zingen met ons mee.




“ The Truth never suffers a honest explanation “ (The URANTIA book)

Namens de Kerngroep vanuit het Kernkristal te Musselkanaal, bijeenkomst zaterdag 15 september 2018,

Annelies, Alma, Paulus, JohanPeter, Mike,

~~~~~~~~~~~~~~~
Terug naar boven
~ Extra info: ~
~ Nuttige links: ~
~ Zie ook: ~